De naam Crystal River

Er was eens, lang geleden, een dorpje op de bodem van een rivier, de Crystal River. De stroom van de rivier golfde zachtjes over de hoofden van de bewoners. De rivier ging haar eigen weg en kende alleen haar eigen kristallen vorm. Alle inwoners probeerden zich op hun eigen manier vast te houden aan takken of aan grote stenen op de rivierbodem, want zich vastklampen was hun manier van leven. Vanaf hun geboorte hadden ze geleerd om tegen de stroom in te gaan. Maar een van de inwoners zei op uiteindelijk: “Ik heb er genoeg van om me zo vast te houden. Hoewel ik het niet kan zien met mijn ogen, vertrouw ik erop dat de stroom weet waar ze heen gaat. Als ik me blijf vast klampen zal ik sterven van verveling.” De andere inwoners lachten en zeiden: “Domoor! Als jij je laat gaan zal de stroom, die jij zo hoogacht, je door elkaar rammelen en tegen de rotsen smijten. Je zult sneller sterven dan van verveling!” Maar de ene inwoner liet zich niet van de wijs brengen. Hij haalde diep adem en liet los. Onmiddellijk werd hij door de stroom door elkaar gerammeld en tegen de rotsen gesmeten. Maar na een tijdje, omdat de ene inwoner weigerde om zich opnieuw vast te klampen, tilde de stroom hem van de rivierbodem op en verwondde hem niet langer. De rivier voerde hem stroomafwaarts naar een plek waar de mensen hem niet kenden. Zij riepen uit: “Kijk, een wonder! Een wezen zoals wij, maar hij vliegt! Dat moet de Messias zijn, gekomen om ons allen te redden!” Maar degene die zich door de rivier liet dragen zei: “Ik ben niet meer een Messias dan jullie. De rivier vindt het heerlijk om ons naar de vrijheid op te tillen, als wij maar durven loslaten! Dat is ons ware werk: deze reis, dit avontuur!”

[uit: “Illusions. The adventures of a reluctant Messiah” by Richard Bach]